Wij en Domaine Rocheux

Richard en Martine leidden in Nederland het leven dat velen van ons herkennen: drukke carrières, volle agenda’s en de dynamiek van een nieuw samengesteld gezin met in totaal vijf kinderen. Hoewel de kinderen inmiddels allemaal zijn uitgevlogen, was de rust nog niet direct teruggekeerd.

Martine kreeg het nieuws waar elke vrouw voor vreest: borstkanker. Na een slopend traject van intensieve behandelingen leek het even de goede kant op te gaan, maar de klap die volgde was nog harder. De kanker keerde terug met diverse uitzaaiingen. De medische prognose was ronduit dramatisch: van een paar maanden tot hooguit een jaar.

“Op zo’n moment sta je op een T-splitsing,” je kunt het aanvaarden en lijdzaam toezien hoe het leven je ontglipt, of je kiest radicaal voor het leven. Wij kozen dat laatste. Het leven is nu, niet morgen.”

Frankrijk stond al jaren op de planning, een droom voor ‘later’. Maar ‘later’ was plotseling een heel onzeker begrip geworden. “Als we het nu niet doen, komt het er nooit meer van,” zeiden we tegen elkaar. Na Martine's succesvolle gevecht tegen kanker wisten we dat het tijd was voor een nieuw hoofdstuk.

We wilden het leven vieren en van genieten. We kozen voor een leven in balans, dichtbij de natuur en de overstap naar Frankrijk voelde als de juiste keuze: wij hebben met onze twee honden, gekozen voor een nieuw stressvrij leven. In het hart van de Deux-Sèvres, daar waar het Franse platteland nog ongetemd en oprecht aanvoelt. Plannen werden gesmeed, huis werd verkocht en Frankrijk gekocht.

Vanaf het moment dat we kwamen aanrijden, bij wat nu Domaine Rocheux is, werd ik onrustig. Iets, niet wetende wat, maar iets deed me het gevoel geven van majestueus, imposant krachtig tegen het onheilspellende aan en we waren de auto nog niet eens uit. We stapte uit en weer meteen dat gevoel, ik keek Martine aan en mijn gezicht zei al meer dan een heel boek. Ze zag het aan me en zei gelijk: jij voelt het ook.

Nu is een huis kopen in het buitenland niet onze dagelijkse gang van zaken en altijd wel anders, een beetje spannend en ongewoon, maar het gevoel wat we beide onafhankelijk van elkaar ervaarde was wat anders. We ervaarde het alle twee, wisten niet wat het was, maar tegelijk gaf het ook een bepaalde vorm van vertrouwen en rust.

What the f… is dit en waarom voelen we dit?

Maanden later toen we officieel de sleutel kregen en het van ons werd, waren de rotsen de inspiratie voor de naam van dit alles. Ze stralen rust en vertrouwen uit, zijn onverzettelijk en immens groot, je ziet alleen het topje van de ijsberg. We bezitten en koesteren een stuk prehistorische geschiedenis, we vinden het te gaaf voor woorden.